ARRIBADA

Seguen chegando fotos dos veciños ao noso Proxecto Buserana. Da gusto ver con que cariño gardan os muxiáns estes tesouros da memoria colectiva, e con que ilusión contribúen a completar este caixón da memoria que é a nosa galería. Porque cada foto conta un anaquiño da historia nosa , a de todos
Festas populares, retratos para enviarlle á familia na emigración, as procesións, a chegada do mar, as palilleiras na rúa sentadas nas súas cadeiriñas, o forno, o cine Mugía, os equipos de fútbol…. Rostros que nos miran sorrindo dende o pasado e cóntannos como fomos, e entón tamén exprican como somos agora.
Estes rostros tamén nos falan de tempos que non foron doados, tempos de traballo no mar sen nengún adianto técnico, tempos de mulleres camiñando e camiñando cargadas para levar o peixe e traer os produtos da aldea, tempos de moitos fillos na casa e moitas bocas para sentarse á mesa, tempos de nenos e nenas xogando na ribeira do Capitán construindo os seus propios xoguetes,  agardando polo camión de Rivadulla, a ver se chegaba a bicicleta que nunca chegou…son rostros que nos miran dende aqueles tempos duros  e ainda así sorrin ou están serios para sair ben na foto ou aparecen  mostrando as súas mellores galas para encarar o futuro con dignidade.
Moitas fotos das que nos chegan son grupos de persoas celebrando a festa, ou grupos traballando, ou grupos posando na rúa, grupos…ese é o secreto . Muxía foi sempre unha tribo, un grupo, unha familia. O mellor conxuro contra a adversidade .
Iso é do que nos falan estas fotos, do grupo que debemos ser, da comunidade que fomos e que debemos recuperar e seguir construindo.

Foto cedida por Miguel Figueroa, O Javito


Hoxe escollemos como ilustración esta fermosa foto que nos trae Miguel Figueroa– o noso Javito de toda a vida- , unha foto na que homes ,mulleres e nenos rodean unha gamela á chegada a terra. A arribada, sempre foi unha festa. Sempre sorrisos arredor dunha gamela chea de peixe. O sorriso da chegada a casa, da espera que remata, da cadeira chea, do peixe saltando para darnos a vida. Eles e elas mírannos para contarnos como era esa chegada e nós do outro lado miramos tentando adiviñar en cada rostro un rostro familiar e lembrando tamén aquela rambleta chea de vida que xa non existe – os flamantes  paseos marítimos non entenden moito de humildes rambletas cheas de vida- pero que debemos lembrar para non esquecer quen somos e quen foron os que nos trouxeron ata aquí.
Disfrutade da foto.